Episode Transcript
[00:00:00] Speaker A: Nou pap, daar zitten we weer.
[00:00:02] Speaker B: Ja, daar zitten we weer.
[00:00:03] Speaker A: Weer naar een mooie zendingsreis.
[00:00:05] Speaker B: Het was een niet zo'n hele lange, maar wel een hele intensieve.
Ik vind trouwens die reizen naar Afrika toch wel intensief eigenlijk, want...
[00:00:16] Speaker A: Als je wakker al je tijd.
Dat je er bent, ja toch?
[00:00:20] Speaker B: Ze pakken je tijd. Maar ook gewoon het leven daar, het klimaat daar, is voor ons een omschakeling. Maar ook de diensten. Je zegt, we hebben een dienst gehad waarvan je in Nederland zou zeggen, nou dat valt wel mee, maar zo'n dienst dan natuurlijk voordat je er bent.
Dan duurt zo'n dienst vaak vier tot zes uur.
En dan voordat je weer terug bent, is het meer dan gewoon even een dienst. Maar ook de intensiteit van de dienst. Ik bedoel, de worship is intenser dan hier. Met dansen.
[00:00:51] Speaker A: Maar wel mooi muziek. We waren naar Congo, even voor de mensen.
[00:00:54] Speaker B: Oh ja, natuurlijk.
[00:00:56] Speaker A: Natuurlijk even voor reizen. Maar we waren natuurlijk naar Congo, de democratie. De Republiek Congo, ik moet even goed zeggen.
[00:01:02] Speaker B: Ja, ja, ja, dat is belangrijk. Naar de hoofdstad, Kinshasa.
[00:01:05] Speaker A: Kinshasa, ja.
[00:01:06] Speaker B: Maar jij vindt de Congolese muziek...
[00:01:09] Speaker A: De allerbeste Afrikaanse muziek wat er is.
[00:01:11] Speaker B: Is zo, hè? En wel van de wereld, denk ik. Ik bedoel, hun zijn bovenaan wel... Ja,
[00:01:15] Speaker A: vind ik wel, want hun zijn altijd... Ja, hun hebben niet zo'n worship zoals wij dat hebben met rustig.
Ze hebben wel heel erg dansmuziek, maar niet heel erg rustig eigenlijk. Alles is wel een beetje in zo'n beat. Maar die mensen gaan er vol in en er zit altijd zo'n eerlijke, ja... Zo'n zroem in en de beat en de muziek en dan...
[00:01:36] Speaker B: Maar de teksten zijn echt enorm bijbels. Heel bijbels, ja. Echt bijbelonderwijs eigenlijk in de liederen. En ja, dan zie ik ze, dan hoor ik de muziek. Het moet natuurlijk wel altijd harder, harder, hardste. Dat is soms wel zo'n beetje jabber voor onze oren.
Maar dan zie ik ze, dan hoor ik de muziek en dan klinkt dat echt wel... Het is gewoon goed, ik bedoel, het is gewoon prof. Maar dan kijk ik naar de instrumenten waar ze op spelen.
Dan staat er zo'n heel oud drumsteel wat wij ooit...
[00:02:06] Speaker A: Gegeven hebben.
[00:02:07] Speaker B: En de gitaar versterker.
Maar inmiddels natuurlijk door alle wear and tear vandaar. Want het is toch wel een hard leven daar ook met de stof en alle dingen en het gebruik.
En dan ziet het er niet uit zoals een drumsteel wat we hier hebben. Maar het klinkt goed.
[00:02:26] Speaker A: En ze hadden het ook wel echt heel goed geregeld, vond ik. Het geluid, de stage.
Het was echt goed geregeld door ze.
Dus dat vond ik wel heel leuk. En de diensten waren ook heel goed.
[00:02:37] Speaker B: Ja, we hadden eigenlijk... Dit keer gingen we erheen... Ik geloof dat we al zestien jaar samenwerken met onze apostel, dacht ik. Tambulokoki.
[00:02:47] Speaker A: Zeg ik het goed? Nee, langer.
[00:02:48] Speaker B: Langer nog.
[00:02:49] Speaker A: Volgens mij was het 2008 of 2006 hadden we 2006 ontmoet.
[00:02:54] Speaker B: Misschien die zes heb ik in m'n hoofd, 16-6.
Dus dat is al heel veel jaren.
[00:02:59] Speaker A: Wacht even, wat ik wel mooi vind eraan is hij had al in de jaren negentig gehoord...
[00:03:08] Speaker B: Dat is eerder, in de jaren tachtig.
[00:03:10] Speaker A: In de jaren tachtig, ja.
[00:03:11] Speaker B: Dat moet u vertellen. Ja, hij had van de heren... Ik was er met papa Maasbach, met opa.
En Johan Maasbach, the real one. De senior. En ik was er met hem. Ik was heel jong natuurlijk.
Wat was ik? 15, 16 jaar.
En toen had papa daar een grote dienst. Ik was met hem mee.
En toen was hij daar naar die dienst gekomen. En terwijl hij daar was, zei de heren, jij gaat met die man samenwerken.
Ja, wij werkten met andere mensen daar. Dus hij dacht, nou dat is een aparte gedachte. Maar de heer had dat nog een keer bevestigd.
En toen jaren later, toen ging hij in Nederland een kerk stichten. En hij ging een grote campagne doen in Ahoy, in Rotterdam. Ja, hij had Ahoy gehuurd.
En op het laatste moment kreeg hij zijn visum niet.
Dus hij mocht niet komen voor de campagne hier in Ahoy.
En toen zei hij tegen de broeders die hier wel waren uit Congo.
Hij zei, ga naar Maasbach toe en vraag of hij kan spreken. En nou ja, inmiddels was papa, die was bij de heer.
En dus ze kwamen bij mij terecht en toen heb ik ja gezegd.
En ben daarheen gegaan naar Ahoy om te spreken.
En ik had Andrew meegenomen. Nou die was, pardon, een kleine kind toch eigenlijk.
En die lieten we zingen in de dienst. En zal ik nooit vergeten, want hij was zo jong.
Maar hij ging zingen en de salving van de heren was daar zo op hem.
En het was echt bijzonder, gewoon bijzonder.
En dan hoe het Congolese volk, want er waren natuurlijk meer Afrikaanen in de dienst, al was het in Nederland in Ahoy. Ja, die begonnen zo te klappen, ermee te doen en toen kwamen er een paar vrouwen.
En die deden een sjaal zo om zijn schouders heen. Wat ze daar dan in die tijd deden om te eren of om te laten zien dat ze aangeraakt waren door de heer. En dat was voor Andrew een enorme boost.
In zijn zang, dat hij zo werd ontvangen en zo.
En toen zei ik, nou ik wil jullie leider ontmoeten.
En toen zeiden ze, nou misschien kan hij een keer hier komen of wat. Ik zeg nee, ik ga naar Afrika toe. En inmiddels was dat oude contact, dat was een beetje verlopen.
Dus ik was vrij. En toen ging ik daarheen en toen ontmoette ik voor het eerst Tambele Koki.
En ja, dat was gewoon meteen, meteen een klik.
[00:05:39] Speaker A: Divine connection.
[00:05:40] Speaker B: Divine connection, meteen een klik.
En later, toen hadden we papa's boek opnieuw laten drukken in het Frans, met een andere voorkant dan dat we gewend waren. Er was een grote foto van papa's gezicht, een oudere foto, maar echt een krachtige foto eigenlijk.
En toen hadden we samen het Zowie College gehad daar.
En ik vergeet het niet, want sommige van die dingen zijn toch wel belangrijk, zie je dan. Alle studenten hadden een blauwe met een gele scherp core-jurk, studentenjurk aan.
En hij had een rood pak aan en stond in het midden met mij. Ik had een blauw pak aan, dus ik viel weg met al dat blauw.
[00:06:23] Speaker A: Maar hij viel.
[00:06:24] Speaker B: Je was slim, je had een rood pak aan, dus hij sprong eruit.
En elke student hadden we zo'n boek gekregen. En we hadden wel een paar honderd studenten.
En iedereen hield dat boek zo mee, met de voorkant naar voren van papas foto. En toen hij dat zag, toen ineens herinnerde de heilige geest hem eraan... dat hij zou samenwerken met papa.
Maar dus ja, met die familie, met Maasbach. En het was de foto van papa, maar het was dan... Met mij.
En ja, toen hebben we eigenlijk sindsdien... Ja, bijna jaarlijks ben ik erheen gegaan. Soms zelfs tweejaarlijks. Af en toe een jaartje overgeslagen. Maar enorm veel keren. En elke keer, ja, hadden we dan een campagne of seminars voor... Conferentie voor leiders en werkers.
Ja, na een aantal jaren dat we zo samenwerkten... Toen zei ik, broeder, u bent mijn broeder. Nou een broeder kan je eigenlijk niet kiezen, je kan je familie niet kiezen, daar word je in geboren.
Ik zeg maar je bent ook mijn vriend, want hij is ook echt een vriend, echt een harts vriend.
En ik zeg, en je bent mijn partner, want we werken samen. En ik heb zo'n bewondering voor deze man, hoe hij daar werkt. We werken samen in het Koninkrijk van God zijn we partners. Maar ook in de familie van de Blessing, kan jij zo nog wat zeggen daarover. En sindsdien eigenlijk elke keer dat hij mij aankondigt, zegt hij mon frère, mon ami, mon partner.
[00:07:57] Speaker A: Ja, hij haalt het aan.
[00:07:59] Speaker B: Ja, en dan word ik aangekondigd als apostel John Maasbach.
[00:08:04] Speaker A: Nee, nee, nee. John Tambelekoke. Hij geeft zijn eigen naam aan u.
[00:08:07] Speaker B: Dat klopt, omdat ik heet John Tommy Lee.
En dan vaak, als ik dat opschrijf, is het John T.L. Dus ja, dat is van Tommy Lee. Tommy Lee Osborne is dat, van T.L. Osborne. En hij heeft dat veranderd naar Tambelekoke T.L. Dus hij maakt me bekend als John Tambelekoke. Ik vind het niet erg, hoor. Het zijn allemaal goede namen van geweldige godsbannen.
[00:08:32] Speaker A: Maar wat een man, hè?
[00:08:33] Speaker B: Oh, wat een mannetjesputter. Wat een geloofsman. Ik bewonder zijn geloof.
[00:08:40] Speaker A: Waar hij werkt ook gewoon.
[00:08:41] Speaker B: Dat is het natuurlijk.
Kijk, hij zelf... Ik bedoel, al jaren geleden, jaren geleden, is hij eigenlijk zo omhoog gekomen, uit het slop, dat hij helemaal, hij had die sloppenwijk gewoon achter zich kunnen laten. Ik bedoel, als je daaruit komt, ik weet nog, ik las een artikel van een man van God in de sloppenwijken van New York. En die bouwt een kerk echt in de sloppenwijken van New York. En ik las zijn artikel, en één van zijn Dingen die hij dus mee om moet gaan, wat toch wel iets moeilijk is, is dat elke keer als dan die mensen uit die sloppijk wijk komen en ze komen tot bekering en God brengt herstel en hij haalt ze eruit en het gaat goed met ze en ze worden een beetje welvarend. Ik bedoel, ze worden gezegend, ze worden welvarend, ze worden gezegend en ze krijgen een normale baan en een betere baan en ze groeien gewoon doordat God zegen op hun lost. Ja, duurt het niet lang voordat ze dan zeggen, oh pastor, bedankt en ja, we gaan verhuizen. Dan gaan ze verhuizen naar een betere wijk.
En daarmee ook naar een andere kerk enzo. Want ja, de meeste keren niet terug dan naar die sloppenwijk.
Begrijp ik ook wel, ik bedoel als jij inmiddels in een andere wijk woont, je hebt een andere auto, je zit in een andere kring, ja dan ga je niet weer op zondag naar die Sloppenwijk en daar voor de deur je wagen neerzetten.
Maar hij was geroepen voor de Sloppenwijk, hij moest blijven en elke keer kwamen er van die mensen die Ja, en dat bedoel ik met alle respect. Het uitschot van de samenleving kwam daar dan binnen en God herstelde ze echt.
En bracht ze omhoog en dan gingen ze naar een beter leven. Maar hij moest in die sloppenwijk blijven.
En dat is natuurlijk ook zo met Tan Blok ook. Die man die had allang gewoon... Nou,
[00:10:35] Speaker A: laten we het niet vergeten. Hij had net een maand tevoren, een paar weken tevoren, gebeden voor de president. Want hij is degene die gevraagd wordt om te komen om voor de president te gaan bidden.
[00:10:46] Speaker B: Ja, omdat de broer van de president, voordat hij überhaupt zijn broer president was... Hij ook, de president zelf.
[00:10:54] Speaker A: Ja, maar eerst die broer ook.
[00:10:56] Speaker B: Die was een pastor en die sprak in zijn kerk en hier in Nederland ook in zijn kerk gesproken.
En dus die links liggen daar, die connecties.
En dus hij heeft wel die connecties aan de ene kant, En zou die dus, wat je zegt, een makkelijker leven kunnen hebben. Maar toch, hij heeft zijn roeping en zijn hart niet verlaten. En dat is waarom ik die man zo bewonder. Dat hij zo toegewijd is aan de roeping die God op hem heeft gegeven. En aan die wijken. Ja, hij nam ons mee. Ik moest lachen, want de laatste dag, hij zegt... Nou, we moeten het goed uitleggen.
[00:11:36] Speaker A: We hadden de laatste dag, wij vlogen in de avond, maar we moesten in de middag al naar de airport.
[00:11:40] Speaker B: Ja, want het verkeer daar.
[00:11:42] Speaker A: Het verkeer daar is nog drukker geworden dan het was.
En ja, je bent dus de ochtend vrij, dus dan doen we een dienst.
Dat begrijp ik, want ze willen het verder.
[00:11:52] Speaker B: En dat is een flinke dienst.
[00:11:53] Speaker A: En dat is een flinke dienst.
[00:11:54] Speaker B: En we zouden nog wat mensen ontmoeten.
[00:11:56] Speaker A: Ontmoeten, ja. Ook u voor nog de reizen natuurlijk van zenuwen en die vorm is dus zo. En toen was het van, ja, we zijn op de heenweg. En in één keer, wat zei die?
[00:12:04] Speaker B: Ja, hij zegt, vind je het erg als we even eerst langs mijn kantoor gaan? Want ik heb nu een kantoor in Gaba.
Hij zegt, het is op de weg.
[00:12:13] Speaker A: Ja.
[00:12:13] Speaker B: Ja, Jack Cohn, ik doe het al zoveel jaar, hè? Zoveel jaar. En ik weet beter. Alleen toch trapte ik er weer in.
[00:12:21] Speaker A: U zei ja, maar het was het waard.
[00:12:24] Speaker B: Ik trapte er weer in, want ik dacht, onderweg. Ik zeg nou, als het onderweg is, is het oké.
Als jij via Eindhoven naar Utrecht onderweg vindt, dan is het onderweg.
[00:12:34] Speaker A: Vanuit Den Haag.
[00:12:34] Speaker B: Vanuit Den Haag, maar anders is het echt niet onderweg. En we gingen rijden en weet je, ik irriteer me in Holland wel eens aan al die stoplichten en aan dat hele strakke geregelde zebrapad en iedereen moet lopen precies daar. Ik vind het soms een beetje overkill. Maar goed, maar dan kom je daar waar gewoon geen regels zijn.
En elke kruising, ik bedoel, er is geen stoplicht. Niemand die wijkt voor de ander, dus iedereen staat stil eigenlijk.
En elke centimeter wordt benut natuurlijk totdat iemand dan ergens weer scheldend uitstapt en eigen politieband speelt. En je hebt er wel politie in hesjes en die zitten met een stok een beetje, dat je moet doorrijden vooral. Maar het is echt chaos. Ik kan dat verkeer daar, ik kan het eigenlijk niet vertellen dat de mensen zullen begrijpen hoe het is.
[00:13:31] Speaker A: Als je het niet gezien hebt, dan begrijp je het niet.
[00:13:34] Speaker B: En dan ga je op een gegeven moment een beetje uit de stad, ga je die wijk in. En het is, we noemen het een wijk, maar het is een stad op zichzelf. Ik bedoel miljoenen, ongelooflijk hoeveel mensen daar wonen. En dan kom je eigenlijk in die sloppenwijk, wat eigenlijk een... Ja, vuilnisbelt. Ja, het is een vuilnisbelt. Echt een vuilnisbelt. En ik bedoel, ik zou weleens willen dat al die klimaatactivisten die zich hier druk maken om dat laatste rietje wat je nog van plastic gebruikt en allemaal goed wordt. Maar ik wou maar dat ze eens naar die landen gingen en laten ze hun leven inzetten om daar een verandering te brengen. Want ik denk dat je daar een veelvoud van goed kan doen vergeleken met dat laatste rietje hier nog weghalen.
Het is niet te geloven, daar al dat plastic en troep en een open riool.
En dan scheppen ze dat zo, dan zie je ze regelmatig.
[00:14:29] Speaker A: Ja, dan zie je die jongens met die karren.
[00:14:31] Speaker B: Ja.
[00:14:32] Speaker A: En dan scheppen ze uit die riool al die dingen.
[00:14:33] Speaker B: Dan scheppen ze het op de rand en dan scheppen ze het in die duwkarren. En dan douwen ze het ergens naar een afvalplek.
[00:14:40] Speaker A: Daar krijgen ze dat geld een beetje voor.
[00:14:42] Speaker B: En daar krijgen ze niks voor.
Ik bedoel, dat is ongelofelijk.
En gewoon waar die, ja, je hebt die riool en dat werk gaat door en daarachter zit dan de visboer en de broodjesbakker die zijn broodjes verkoopt en de schoenen en speelgoedjes.
En dan denk ik, alles wat wij hier weggooien is een veelveel beter dan wat ze daar te koop aan bieden op straat. Het is echt ongelooflijk. Ongelooflijk. Maar goed, dan is het een mierennest van mensen. Ik bedoel het krioelt van de mensen die daar wonen en lopen en gaan.
Maar ik vind er geen depressieve sfeer.
Of boos.
Of boos. Ze kunnen wel eens intens zijn, maar daarna is het allemaal weer oké.
Maar gewoon, je merkt niet een depressieve sfeer.
En dat vind ik dan wel bijzonder. Nou, eindelijk kwam ik in zijn kantoor aan.
En hij had zijn mooie Afrikaanse witte... Ik heb trouwens mijn Afrikaanse shirt vandaag aangedaan. Dan val je lekker op, hè.
Maar hij had zijn mooie witte...
Afrikaanse kledij aan.
Hij zag eruit als een engel. Met zijn armen open.
En mochten we zijn kantoor binnen. En hij was zo dankbaar en zo trots.
En het was eigenlijk voor daar een mooie plaats.
[00:16:11] Speaker A: Mooi pand ook.
[00:16:12] Speaker B: Mooipand.
En ja, en dan al die kamers. Ja, hier hebben ze morgens om vier uur bidstond. En hier bidden ze de hele week.
[00:16:22] Speaker A: Lesgeven.
[00:16:22] Speaker B: Lesgeven. Hier hebben we het Zoe College dan.
Hij zat alles te vertellen. En toen hebben we in zijn kantoor met elkaar gebeden. Toen zijn jullie even weggegaan. En ben ik nog samen met hem op de knieën gegaan. En hebben we echt samen nog een bijzonder moment van gebed gehad. En...
Ja, kijk, die man staat aan de ene kant niet alleen. Nummer één, die heer is met hem. Nummer twee, hij heeft inmiddels heel veel geestelijke zonen en dochters die ook op zich echt een mannenvrouwengod zijn.
[00:16:53] Speaker A: Ja, over heel Afrika.
[00:16:55] Speaker B: Ja, en zelfs in Engeland, Europa, Frankrijk heeft hij kerken gezicht. En die waren allemaal daar voor de conferentie. Maar hij heeft echt geestelijke zonen om zich heen. Hij heeft ook eigen zoon die ook junior...
[00:17:11] Speaker A: Ik kan wel boodschappen nemen.
[00:17:12] Speaker B: Je ziet de groei in hem. Een enorme man van God nu ook en een prediker en een zanger.
Tegelijkertijd staat hij toch alleen ervoor. Hij staat er toch alleen voor. Hij staat niet alleen, want de Heer en wij zijn er... die hem elke keer weer komen bemoedigen en helpen.
Maar ja, je zit voor het dagelijkse, daar toch zit hij alleen.
En nou, we hebben samen gebeden. Ik heb hem nog een woord mogen geven van de Heer. Ja, ik denk het was een bijzonder moment. En ja, ik hoop gewoon dat er iemand kijkt... Die zegt nou, voor zoveel jaar samenwerking en voor zo'n man van God, ik wil wel een paar duizend euro geven zodat die man wat meubeltjes kan kopen.
[00:17:59] Speaker A: Want ja, ik wil er niks te over zeggen, maar natuurlijk die kantoortjes.
[00:18:02] Speaker B: Het stond leeg.
[00:18:03] Speaker A: Het staat helemaal leeg.
[00:18:04] Speaker B: Een paar stoeltjes heeft hij en verder alle zeilen bijtrekken voor alles wat hij daar aan goed doel doet. En ik dacht nou het zou toch moeten lukken dat er iemand hier een paar duizend geeft zodat we dat kunnen sturen. Dat die man wat meubels kan kopen, dat hij wat stoelen, bureaus en dingen kan kopen.
[00:18:23] Speaker A: Ja wat had dan of zo'n papiertje dat hij dan zo zijn president of zo, zijn naam weet wel van het werk is. En dat hing zo op z'n derde en dacht ik ook ja. Ja. Ja daar eigenlijk zo'n kaartje of iets op te hangen.
[00:18:34] Speaker B: Die man investeert ook alles in het evenwicht.
[00:18:36] Speaker A: Evangelie, alles.
[00:18:37] Speaker B: Alles in het evenwicht. Leeft helemaal in het geloof.
En maar goed we hebben daar Ja,
[00:18:41] Speaker A: een geweldige conferentie gehad.
[00:18:42] Speaker B: We kwamen daar maandagavond aan en dan ben ik zo blij als we landen dat mama Jeannette daar staat.
[00:18:48] Speaker A: Ja, de baas van de airport bijna. Iedereen noemt haar mama Jeannette, doet alles voor haar.
[00:18:56] Speaker B: En daar ben ik zo blij mee en ze stond al, want je gaat daar niet met een slurf natuurlijk, het is wat anders, dus je gaat de trap af.
En ze stond dan beneden en nam ons mee in het busje om de paspoortdoeraan en dingen te doen.
En dan voel je je alweer in de rust. Want ja, ik ben er ook wel eens geweest zonder zo iemand.
[00:19:17] Speaker A: Nou, dat is wel anders hoor.
[00:19:19] Speaker B: Ja, je wordt wel geïntimideerd soms en het is moeilijk. Maar goed, zij staat daar en dan kom je er doorheen en dan staat
[00:19:25] Speaker A: onze geliefde broeder... Ja, dan voel ik me gelijk al.
[00:19:28] Speaker B: Joseph daar. Ik zou niet naar die landen willen gaan zonder hem. Hij is onze vertaler en hij regelt van alles en staat tussen ons en al de moeilijke dingen.
Toen werden we gebracht naar het hotel en de volgende ochtend begon het al.
[00:19:46] Speaker A: Het was wel leuk dat begin. Want eigenlijk, we wisten niet wat het programma was. Ja, we zagen het programma van de hele dag door diensten. Maar we wisten niet precies wat het was.
[00:19:57] Speaker B: Dat weet je nooit daar.
[00:19:58] Speaker A: Nee, en het verandert ook. Gewoon heel eerlijk. Ik weet nog, u zei tegen mij, jij preekt eerst en dan preek ik. Zelfde dienst, want het is natuurlijk zes uur lang. En ik weet nog, ik had het voorbereid. Ik had zo die boodschap en we kwamen eraan. En ze hadden het onder heel groot monument.
[00:20:14] Speaker B: Ja, dat is gebouwd door Monbutu.
[00:20:16] Speaker A: Monbutu ja, en dat had hij van de Euromast. Hij had de Euromast gezien, hij wilde ook een restaurant daarboven hebben en dat mensen over heel Kinshasa konden zien.
[00:20:26] Speaker B: Ik zou niet zo gauw in die lift gaan.
[00:20:28] Speaker A: Nee, maar hij had het dus gebouwd, maar nooit afgemaakt met restauranten en zo.
Maar die hadden heel groot zo'n pad wat daar heen ging en daaronder hadden we dan... Een soort loopbrug.
[00:20:39] Speaker B: En haalt het onder de brug in verband met ook het weer.
[00:20:43] Speaker A: Wat mooi is geweest.
[00:20:44] Speaker B: Ja, had hij dat helemaal een podium opgezet en dan met alle mensen. Het was eigenlijk wel, ja, dat is natuurlijk in Afrika zijn ze daar wel slim in.
[00:20:53] Speaker A: En dat was de conferentieplek en dan links hadden ze een heel groot plein en daar was dan de campagne voor de avond. En ik weet nog wel, we kwamen aan en we zaten daar zo en u zegt jij preekt eerst zo en we zaten aan het wachten.
En in een keer begint de apostel te zeggen en maar mon frère en alles. En toen was John u spreekt en toen Oké, en die ging gewoon opstaan.
En die ging preken daar.
[00:21:19] Speaker B: Ja, en ik voelde niet om te zeggen nee nee nee, Giconia preekt eerst.
[00:21:24] Speaker A: Geen probleem.
[00:21:25] Speaker B: En die heer had me dat woord gegeven over geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord.
Nog eens in het hart van de mens opgekomen, alles wat God voorbereid heeft voor degenen die hem lief hebben. Maar niet een punt daar in de einde, maar er staat de volgende vers staat. Maar aan ons heeft God het geopenbaard door de Heilige Geest. Die de diepte gods weet. En ik had het over de openbaring.
Want de conferentie was een herstel van de kerk.
[00:21:53] Speaker A: Ja dat was het theus.
[00:21:54] Speaker B: Een herstel van de dienstknechten van God. Ja.
Mooi thema en dan de kracht van het geloof.
En de boodschap ging over om te zien dat het niet een mysterie blijft, maar om te zien dat wat verborgen is voor Het natuurlijke oog, maar wat God openbaart door de Heilige Geest. En wanneer en hoe God dat dan openbaart aan ons, die momenten.
En ja, ik ontdekte wel dat dat bij veel mensen... Ja, het resoneerde bij ze.
[00:22:29] Speaker A: En mij hadden ze ook al twee uur gesproken.
[00:22:33] Speaker B: Dat is wel lekker.
[00:22:35] Speaker A: Je hoeft niet na te denken.
[00:22:39] Speaker B: En ze blijven luisteren. Ik weet niet hoe ze het doen, want ik zie niemand gaan passen. Geen pauze.
En de maatvergening was met vertaling, dus dan is het de helft.
[00:22:49] Speaker A: En ik weet nog, toen was het bijna klaar en u was klaar en toen gingen ze nog offeren.
[00:22:53] Speaker B: En toen zei je, nou dit is het, je komt makkelijk voor je drie keer.
[00:22:57] Speaker A: Dus ik had alles opgeruimd, tas dicht.
We gingen inmiddels al staan, we dachten we gaan naar de auto weer. En ineens begint die meid aan te kondigen en wij naar achter kijken.
Moet ik nog preken?
[00:23:09] Speaker B: Ja, hier ben jij. En toen kwam zij, die altijd je bijbeltje en dingetje brengt, naar de preekstoel. Die kwam al van, waar is het? En je had het al in je tas.
[00:23:17] Speaker A: En ik had de ogen aan, tas open, preken.
[00:23:20] Speaker B: Ja, en dan niet even een getuigenis,
[00:23:22] Speaker A: maar een uurtje preken.
[00:23:23] Speaker B: Een volledige boodschap.
[00:23:25] Speaker A: Maar hij was heel goed.
Ik vond het wel heel mooi hoe we zo elke keer hun konden bemoedigen. En ook hoeveel mensen er waren en zo'n goede bidders ook. Als ze gingen bidden met elkaar en echt verwachtenden ook voor hun eigen wonder ook. En voor bemoediging om weer door te gaan, want zij gaan natuurlijk weer naar hun eigen plek. En wat ze daar ontvangen nemen ze weer mee en geven zij weer aan hun mensen.
Dus ja, en dan hadden we in de avond natuurlijk de campagne. Wat een dans en mensen kwamen er.
[00:23:56] Speaker B: Ja.
[00:23:56] Speaker A: Ik vond het wel mooi ook, we hebben wel de beelden ervan, we moeten nog een keer laten vertalen, maar we hebben natuurlijk heel veel wonderen ook gehoord.
[00:24:03] Speaker B: Ja.
[00:24:03] Speaker A: Waar zij zelfs verbaasd om waren, weet ik nog, ik zat te filmen. En hun zaten, wow, huh, huh. Ja, we weten niet wat het was, dat was in Frans natuurlijk. Maar ja, God heeft wel echt bevlogen.
[00:24:12] Speaker B: Ja, Frans was hun eigen dialect.
[00:24:14] Speaker A: Ja, hun eigen dialect, dat was het ook veel.
En ja, God heeft toch echt wel heel veel bijzondere wonden gegeven. Ik vond een van de mooiste momenten eigenlijk van de reis wel, Was die avond u zat te preken en daarna zei u van voor degene die Jezus nog niet hebben aangenomen, kom naar voren. En eigenlijk als je de beelden daarvan ziet, denk je die mensen die komen om hun wonden te ontvangen. Niet van, maar dat zijn allemaal mensen die hun hart aan de Heer gaven. Zo velen kwamen naar voren en die hadden echt daar de keuze gemaakt. We gaan niet in zonde leven, maar we willen rijn en heilig leven.
Dat deden ze ook die declaration en dat gebed.
[00:24:50] Speaker B: Maar dat komt omdat veel predikers daar toch op de emotie preken, het gevoel.
Dus dan wordt er veel al gepreken. En dat zie je ook, want de hele stad hangt vol met billboards van campagnes en conferenties.
En velen die preken dan toch ook over prosperity, hoe God je rijk gaat maken, hoe God je gaat zegenen. En dat is ook wel een onderdeel van het evgene natuurlijk.
Maar dat trekt natuurlijk publiek.
En dan kan je ze daarin hypen.
En dan lopen ze zelf rond in een mooi pak, met een mooi horloge om en mooie schoenen. Dat is altijd belangrijk, de schoenen, ringen.
En dat willen de mensen ook. Dus die komen dan luisteren en worden gehyped daarin. Er zit wat goeds in, maar de heer had mij echt een boodschap gegeven over uit de gevangenis komen.
Ook aan het einde van niet alleen maar vergeving van zonde ontvangen, elke dienst opnieuw en dan gewoon blijven leven in die zonde en hetzelfde, maar om een veranderd mens te worden en een echt wederomgeboren kind van God en die wandelt in het licht en te breken met die gewoontes en wat daar gewoon gewoon en geaccepteerd is in de maatschappij.
En op een hoger niveau, een hoger niveau van heiligheid ook te gaan leven.
En om dus vergeving te ontvangen, maar ook om uit die gevangenis te komen en in de vrijheid te gaan leven waarmee Christus... Ik had niet een uitnodiging om rijk te worden.
Ook niet een uitnodiging om je wonden te ontvangen van genezing enzo.
[00:26:32] Speaker A: Dat gebeurde uiteindelijk vanzelf.
[00:26:33] Speaker B: En ook niet alleen maar om vergeving te ontvangen, maar om echt een ander mens te worden. En daar hebben we ook echt, en toen kwam Tambele Koki erbij, daar ben ik blij mee. Omdat hij nog even een moment in naar hoe hij zijn mensen kent en de cultuur kent.
[00:26:50] Speaker A: En hun dialect ook, dat is ook wel belangrijk.
[00:26:52] Speaker B: En nog een keer dat neer te leggen.
En toen kwamen ze en het stond vol. En toen hebben we daar niet even een zondags gebedje gedaan en weer weggestuurd. We hebben daar een hele tijd eigenlijk... Ja, respendeert dat God door de Heilige Geest kon laten binnenkomen. Beraal, echt beraal. Een echt, echt, echt vernieuwing en verandering.
En toen natuurlijk wel aan het einde van... En wat doe je als je uit de gevangenis bent?
[00:27:19] Speaker A: Ja, juichen en blij zijn.
[00:27:21] Speaker B: Ja, juichen en blij zijn. Muziek, ja. Maar hij kwam nog naar me toe, tammelijk ook. Hij zegt, broeder, dit is, dit is wat we nodig hebben. Want dit is wat uiteindelijk verandering zal brengen.
[00:27:31] Speaker A: Ja, maar wij zijn ook echt geroepen voor...
dat de mensen, hoe ze komen, anders weg zullen gaan. Verander de mensen. Dat is eigenlijk waar het allemaal om draait.
En dat vind ik zo ook mooi. Ik weet nog, we zaten te eten daar en we hebben nog wel iets bijzonders gehoord. Ik weet niet of u dat nog weet.
Maar wat wij niet wisten is dat uw vader, Johan Maasbach, een opwekking had met diensten in Congo-Brazzaville.
[00:27:58] Speaker B: Nee, nee, dat wist ik ook niet.
[00:28:00] Speaker A: En dat horen we vaker over de hele wereld.
[00:28:01] Speaker B: Dat is aan de overkant, dat is het Franse. Je hebt het Belgische en je hebt het Franse.
[00:28:08] Speaker A: En waar ook mensen echt aangeraakt zijn, veranderd mens, opwekking is geweest.
[00:28:14] Speaker B: Omdat wij in het hotel ontmoeten een voorganger.
[00:28:17] Speaker A: Dat was het, ja.
[00:28:18] Speaker B: Ja, en die heeft een grote kerk daar. En toen hij hoorde dat wij er waren, wilde hij ons ontmoeten.
[00:28:23] Speaker A: Vanwege Maasbach.
[00:28:26] Speaker B: Vanwege Maasbach. En hij wil dolgraag dat wij daar nu ook gaan komen om diensten te hebben. Omdat hij, en toen kwam hij met dat hele verhaal, hoe papa Maasbach daar gebruikt is.
[00:28:36] Speaker A: Maar wat ik daarmee bedoel te zeggen ook is dat dat is natuurlijk waarvoor wij geroepen zijn, waarvoor ons werk is. Wij komen om de mensen te zegenen. Wij komen om de mensen te bemoedigen, om te vernieuwen. Maar ons grootste verlangen is dat de mensen ook een veranderd mens zullen zijn. Meer op Jezus zullen lijken. En dat is vanuit opa uit al. En dat hoorde je dus daar ook met die opwekking.
[00:28:59] Speaker B: Maar dat is ook waarom als wij weggaan hoor je vaker... Jaren daarna dat er zulke geweldige dingen zijn voortgekomen omdat er ook door Gods geest ook echt veranderde mensen zijn opgestaan. Nou tot slot, want de tijd zit er bijna op.
Ik vond het wel leuk en ik deed het niet expres.
We kwamen natuurlijk veel te laat bij het hotel om onze spullen te pakken, want we moesten naar het vliegveld. En ik had me net uitgekleed om even te douchen, want als je daar de hele ochtend hebt gepreekt, dan ben je wel bezweet natuurlijk.
En ik had me net uitgekleed om te douchen, toen ging de telefoon, was het de broer van de president.
En die stond beneden in de lobby, of ik alsjeblieft even naar beneden kon komen.
Want hij wilde alleen even groeten en ontmoeten.
[00:29:43] Speaker A: U had het niet ervoor gezien, maar ik zag al, er is wat gaande hier. Want er staat zoveel bewaking, niet normaal. Buiten stonden er al drie militaire busjes enzo. Ja, want er was een hele groep
[00:29:51] Speaker B: van Billy Graham daar met hem.
[00:29:53] Speaker A: De Billy Graham Foundation of zoiets, hoe heet dat? Ja, zoiets heet het. Dus ja, ik dacht al, nou, er is wel wat gaande hier enzo.
[00:30:00] Speaker B: Ja, want als hij kon, dan is er heel veel beveiliging natuurlijk. En hij belde mij in de kamer, of ik even naar beneden moest. En toen moest ik zeggen, ik zeg, nee sorry, ik ga niet komen.
Hoort hij ook nooit? Ik denk dat hij nooit zo behoort van iemand van nee ik kom niet. Ik zeg ik kan niet komen.
[00:30:20] Speaker A: En we waren al laat.
[00:30:21] Speaker B: We zijn te laat, ik moet douchen naar de airport.
En toen daar hadden we over, ik zeg maar alsjeblieft, ik wil geen, ik wil niet disrespectful zijn, maar en ik leg het uit. Maar ik zeg ook eerlijk, ik denk
[00:30:34] Speaker A: dat het wel juist iets heeft getriggerd bij hem ook van oké.
[00:30:39] Speaker B: Ja, want iedereen probeert.
[00:30:40] Speaker A: Want iedereen, pap, die probeert Omdat ze
[00:30:41] Speaker B: iets van hem willen. En wij niet.
We hadden een leuk gesprek samen.
En hij zegt, Buddha John, ik ga gauw je bellen of contact opnemen. Want ook ik wil graag dat je terugkomt. Zodat we samen iets kunnen organiseren en doen. Nou, zo hebben we opgehangen. En toen zei ik, oh ja, ik moet naar Jimmy Swack.
Jimmy Swaggart! Jimmy Swaggart! Hij zegt, daar ben ik zo'n fan van.
[00:31:07] Speaker A: Dat is mijn idool, zei hij toch?
[00:31:08] Speaker B: Dat is mijn idool.
[00:31:09] Speaker A: Mijn voorbeeld.
[00:31:09] Speaker B: Toen ik jong was, wilde ik Jimmy Swaggart van Congo worden. De Jimmy Swaggart van Congo. The Black Jimmy Swaggart van Congo. En toen heb ik een keyboardje gekocht. En ik hoorde dat hij heel wat albums heeft verkocht. Echt? Ja, echt. Een bekende muziek. muzikus is geworden en zanger met gospellieden.
Ik zeg nou ik ga daar heen voor de begrafenis.
[00:31:31] Speaker A: Maar dat was heel grappig want ik had een paar van die mensen hoorde ik praten, niet dat ik afluisterde hoor. Van die Billy Graham.
En die had het over Jimmy Swaggart, over zijn begrafenis. Ja ik ga niks zeggen, ik ga niet met z'n praten. Maar toen dacht ik wel van dat is toch wel bijzonder.
[00:31:49] Speaker B: Papa zei dat is mijn vriend.
Toen hij op de bergtop stond en ook toen hij in het dal was, zei papa, dat is mijn vriend en zo houden we dat. Nou G-Con, het was geweldig.
[00:31:58] Speaker A: Een geweldige reis en zeer geslaagd.
[00:32:01] Speaker B: Tot de volgende keer.
