Episode Transcript
[00:00:09] Speaker A: Nou, hallo mannen. Hier zitten we om even na te praten over de geweldige reis die we hebben gehad naar Senegal.
En dat was echt wel een super reis, hè? Ik zit hier met Orfeo, Gerard en Miga. Nou, we mogen vandaag even jij en je en John enzovoort praten. Dat praat wat makkelijker in het gesprek. We zouden ook gaan naar Ivorkust. Maar ja, daar waren net die verkiezingsproblemen.
En een dag voordat we weggingen kregen we ineens een telefoontje van... Ja, dat moet toch uitgesteld worden, want het is te onrustig. Dus toen hebben we ons helemaal gefocust op Senegal. Nou, wat kunnen jullie nog herinneren van de reis? Hoe vond je die aankomst daar op het vliegveld?
[00:00:52] Speaker B: Dat was geweldig. We kwamen eraan, ze waren aan het zingen, ze waren aan het dansen.
Het was een hele ervaring om daar binnen te komen.
Je voelde je gelijk welkom.
Het was echt heel leuk.
[00:01:07] Speaker A: vrijmoedigheid die ze nemen dan wel bijzonder. Want ik zie jullie niet zo gauw op Schiphol staan met vlaggen en dan zo'n heel lied over de Heer Jezus zingen.
En dan daar in een moslimland, vind ik wel dat die die christenen daar nemen wel echt vrijmoedigheid voor hun geloof. Want het is natuurlijk wel echt een moslimland Senegal. Dat vind ik wel bijzonder.
[00:01:28] Speaker C: Ja, geen schaamte. Hij zong zo hard ook.
[00:01:32] Speaker A: En hij bleef door.
[00:01:33] Speaker C: Wij zingen dan mee, maar niet zo hard. En hij begon gewoon keihard te zingen.
En zelfs naar buiten lopen, dus niet alleen op de airport, maar gewoon naar buiten lopen, naar de auto's, bleven ze zingen. Dat heeft wel wat gedaan.
[00:01:44] Speaker B: In de bus ook. Het was een hele ervaring.
[00:01:48] Speaker A: Ja, dat raakt je dan wel. Maar ik vind de mood, en daar bidden we dan ook voor dat ze in die landen, onder die druk, toch voor hun geloof uitkomen. En ik denk dat dat voor ons in Nederland toch ook nog wel iets is waar we van kunnen leren om meer voor ons geloof uit te komen. Want dat is wel nodig natuurlijk.
[00:02:06] Speaker C: Ja, we konden er ook niet onderuit, want ze hadden ook echt de Nederlandse vlag erbij. Dus iedereen wist daar ook dat wij zijn gekomen daar.
[00:02:12] Speaker A: Ja, en de liefde is wel vanuit het hart voel je dan zo sterk. Orfeo, begin jij eens. Wat vind je zo dat je zo in de reis dat je zegt, nou dat wil ik toch even delen, dat sprong er voor mij wel uit?
[00:02:25] Speaker B: Nou, we gingen vanuit de airport gelijk door naar de dienst en dat was heel bijzonder en heel goed. Dus we gingen gelijk daar naartoe, kwamen in de dienst, enthousiasme ook hoe we daar binnenkwamen. De mensen waren vol passie. En de dienst was ook gewoon heel goed en heel mooi en geweldig. En ik weet nog, wat mij echt aansprak aan die eerste dienst was, we zaten daar en het is natuurlijk heel bijzonder wat allemaal gebeurt, heel groot, maar de liefde van God was aanwezig, de tegenwoordigheid van God was aanwezig en er was een moment tijdens de dienst dat u zei, God loves you, Jesus loves you, dat ik echt voelde de tegenwoordigheid van de Heren, die brak alles open daar. En dat was zo bijzonder. Dat vond ik echt een heel mooi moment tijdens de eerste dienst. Ik dacht nou, we zijn net begonnen.
Maar je merkte de liefde van God, je merkte de vrijmoedigheid. En dat is echt wat mij heeft aangesproken, de passie en het enthousiasme.
En dat doet wat in dat land met de mensen, maar dat doet ook wat met ons, degenen die zijn gekomen daar, in de groep.
[00:03:27] Speaker A: Vind je dat het jou toch wel, veranderd is misschien een groot woord, maar dat het je toch wel iets heeft meegegeven?
[00:03:34] Speaker B: Nee, zeker. Het heeft me echt ook geïnspireerd en echt ook weer, ja, toch geraakt. Ja, zeker. Dat kan ik echt niet ontkennen.
[00:03:45] Speaker A: Ja, dat doen die dingen altijd wel. Maar die eerste dienst, want je hebt de hele dag gereisd en dan willen ze toch dat je eventjes de mensen begroet. Dan weten de mensen ook dat we zijn aangekomen. Tijdens het draaien zei hij, die kan je niet helemaal preken.
Dat begint altijd een beetje zo.
Maar uiteindelijk was het een volwaardige dienst.
Die liefde die avond was bijzonder.
Ik heb dat wel op campagnes meegemaakt. Soms ervaar je bijzondere dingen die de heren openbaard. De ene keer is het dit of dat van zijn natuur of van wat hij wil doen. Dit keer was het die liefde.
Dan is het zo'n moment dat dat overkomt. Dan voel je dat de Heilige Geest dat levend maakt.
Dat maakt het wel anders.
Gerard, jij mocht de groep leiden, want we hadden een groepje bij ons. Het is niet altijd zo makkelijk naar die landen met het programma en alles, want dat moet flexibel blijven.
[00:04:47] Speaker D: Ja, dat was natuurlijk wel een uitdaging, omdat je bent natuurlijk het Nederland een beetje gewend met alles.
Je plant iets en dan komt het uit. En dan kan dat. Maar in die landen...
[00:04:56] Speaker A: Wij willen een jaar van tevoren. Want een jaar van tevoren vragen we al... ...heb je het hele programma.
[00:05:00] Speaker C: En op tijd.
[00:05:02] Speaker D: Maar dat gaat in de landen ook een beetje anders. Hun hebben ook weer te maken met mensen met wie ze samenwerken. Buschauffeurs. En de cultuur is gewoon anders.
Dus je kan niet alles plannen zoals je het wil. Bijvoorbeeld het eten. We wisten niet precies hoe we zouden gaan eten. Toen dacht ik, heren, hoe moeten we dat doen? Want eten is belangrijk in die landen. Want als je niet goed eet, dan kunnen mensen ziek worden of ze krijgen... dat ze de helft van de reis...
[00:05:23] Speaker A: Hebben jullie honger geleden?
[00:05:24] Speaker D: We hebben geen honger geleden, want op een gegeven moment had ik een ingeving in het hotel ernaast. Dat is een prima hotel, het Novertail Hotel, en hij had een prima diner. Dus dat hebben we gewoon iedere keer gewoon gedaan. En dat was fijn en ook veilig, omdat ik wist, ze eten goed. Ze eten hygiënisch goed en dat maakt ook dat ze niet ziek worden. En dat maakt dat de impact van de reis voor de members goed is. Want ja, het is natuurlijk een geweldige reis en ook een geweldige ervaring, maar ze moeten ook natuurlijk niet ziek worden tijdens zo'n reis.
[00:05:49] Speaker A: Nee, dat is weleens een uitdaging in die landen. Voor wat onze bagen aankunnen. Wat zij daar eten, dat is weleens anders.
Wat vond jij zo mooi?
[00:06:00] Speaker D: Nou, ik heb verschillende bijzondere ervaringen gehad. Een grappige ervaring was ook al dat ik bij dat hele warme weer, heb ik altijd neiging slaap te vallen. Ik denk, oh Heer God, help mij van tevoren dat ik niet tijdens de preek in slaap val. Want het is 35 graden en het is voor mij helemaal, ik ben dat helemaal niet gewend. Maar de Heer heeft me echt geholpen. Ik bleef echt scherp wakker. Ik heb genoten van de predikingen, elke dienst.
[00:06:21] Speaker A: Dan waren er ook goede predikers.
[00:06:22] Speaker D: Goede predikers. Ja, daar heb ik echt van genoten. Maar ook die ene dag, zondagavond was het, toen werden ook tasjes, rugtasjes aan kinderen uitgedeeld. En dat vond ik zo'n bijzonder moment. En ik dacht, ja, wij zijn zo gezegend in Nederland. Onze kinderen kunnen naar school gaan, een goede school, goed onderwijs, maar dat hebben ze niet overal in de wereld. En dat de kerk dan ook visie heeft om ook op sociaal-humanitair gebied die kinderen te helpen en te laten zien, dit doet de kerk ook. Wij zorgen ook voor die kinderen die dat niet hebben. En we hebben ook daar hart voor, voor die kinderen. En dat vond ik dan wel heel mooi dat al die kinderen langs gingen. En omdat ik zelf natuurlijk ook een kind heb, denk ik van ja, Ik gun die kinderen natuurlijk ook zo'n leven dat ze gewoon een opleiding mogen hebben en een goede toekomst mogen hebben.
[00:07:05] Speaker A: Dat was leuk, want ze hadden ik weet niet hoeveel van die rugtassen en daar zaten potloden en pennen en schriften en dingen in en allerlei soorten rugtassen en dan moesten de kinderen één voor één komen en dan gaven ze mij het rugtasje om aan hun uit te delen. Maar sommige waren echt meisjes rugtassen, sommige echt jongens en bij hun werd dat gewoon Ja, moest je gewoon geven, maar ik probeerde ze nog een beetje te laten kiezen voor die jongens en die meisjes natuurlijk.
En dan werd er voor hen gebeden voor hun schooljaar. En ja, dat is toch echt wel heel mooi dat de kerk zo betrokken is.
[00:07:41] Speaker D: En het waren niet allemaal kinderen uit de kerk, het waren misschien ook moslims. Dus dat is natuurlijk ook een mooi getuigenis voor de wijken, de buurt waar ze natuurlijk daar zijn.
[00:07:49] Speaker A: En waardoor die ouders daar ook weer waren in de dienst. Dus dat werkte heel mooi. Jullie zijn ook met de groep geweest naar een standbeeld en dingen. Wie weet daar wat meer vanaf?
[00:08:01] Speaker D: Nou, ik heb daar nog even gekeken van wat is dat standbeeld natuurlijk. Dat was opgericht in 2010. Dat is 50 jaar nadat Senegal, maar ook andere landen in Afrika zelfstandig werden. Dat waren dus eerst kolonies van verschillende landen.
En dat had natuurlijk wat voet in aarde. Dat was een heel duur standbeeld.
Dat was 25 miljoen uit het standbeeld gekost. En het had natuurlijk ook een achtergrond dat het door Noord-Korea was gebouwd. Het lag ook niet zo lekker.
En dat de vrouw die op het standbeeld zat, die was natuurlijk niet helemaal goed bedekt volgens de normen van de moslims. Dus het was wel een bijzonder moment om daar ook daar een keer heen te gaan.
[00:08:34] Speaker A: Er was zoveel trappen.
[00:08:35] Speaker D: Ja, en trappen. We moesten echt naar boven lopen en dan zag je ook de conditie van
[00:08:39] Speaker A: de verschillende... Hoeveel treden was het?
[00:08:42] Speaker B: Ik weet het niet, maar het was wel echt hoog.
[00:08:44] Speaker D: Meer dan 200, denk ik. Maar het was een bijzonder moment om ook te zien dat dat land natuurlijk ook in vrijheid is gekomen van de kolonies, maar ook dat daar ook een verandering is en dat het voor hun heel belangrijk is. Het is ook het tweede grootste standbeeld ter wereld. Dat was een bijzondere ochtend. Het was na die vrijdag waarin iedereen zo moe was van de jeugd. Dat merkte je wel een beetje. Maar ze waren toch enthousiast om ons daarheen te brengen. Om te laten zien van dit is een belangrijk punt voor onze geschiedenis.
[00:09:13] Speaker A: Ja, en het was dus een standbeeld ook om de vrijheid...
[00:09:16] Speaker D: De vrijheid van de naties.
[00:09:20] Speaker A: Want Senegal was een kolonie van Frankrijk.
En er was daar ook een schilderij, zei jij.
[00:09:27] Speaker B: Ja, er was ook een schilderij van de deur van The Door of No Return en dat was ook wel heel indrukwekkend. Ze vertelden en legden dus uit dat de slaven die werden dan daar naartoe gebracht en als ze daar naartoe gingen dan wist je eigenlijk we gaan je niet meer terugzien. Dus dat was heel bijzonder in dat standbeeld had je dus verschillende verdiepingen en op elke verdieping hadden ze dan van kunstenaars allerlei kunstwerk wat te maken heeft met het verleden en dat schilderij was er een van.
[00:09:59] Speaker A: Ja en toen hebben ze ons een andere dag meegenomen naar dat eiland.
[00:10:03] Speaker B: Goree, Goree.
[00:10:04] Speaker A: Ja, Goree.
[00:10:05] Speaker B: Komt van goede reden.
[00:10:07] Speaker A: Ja, dat was weer van de Hollandse invloed.
Ja, dat heeft mij wel echt geraakt. Want het was eigenlijk een heel mooi eiland.
Daar gingen natuurlijk degenen die de kolonie hadden, de leiders daar, die gingen daar uit de Europese landen, hadden zich daar gevestigd. En dat was in dat geval Frankrijk dan.
En daar had je dan dat huis waar ze ons mee naartoe namen, waar dan al die slaven, want dat vertelt het hele verhaal eigenlijk van de slavernij daar.
Al die slaven werden daar naartoe gebracht en daar werden ze dan zeg maar verkocht.
En gingen we door dat huis heen en kwamen we in die plaatsen waar ze dan zoveel slaven hadden op mekaar. En daar de mannen en daar de vrouwen. En waarom de mannen daar en de vrouwen daar.
En dan uiteindelijk in het midden werden ze dan verhandeld en verkocht. En dan liepen ze naar achteren toe.
En dan kwam je ook echt bij de deur van no return, van geen terug meer.
En dat was eigenlijk de deur waar ze doorheen gingen en dan gingen ze daar eigenlijk het schip in.
Want de kust was erachter, het water was erachter en dan gingen ze het schip in. En vandaar werden ze afgevoerd naar verschillende landen in de wereld om dan als slaaf te dienen. En de aantallen, ja, de ene zegt dit natuurlijk, de Europese landen houden het lager, zij zullen het getal wat omhoog schroeven en hoger houden, maar het gaat om enorme aantallen in ieder geval van mannen en vrouwen die werden afgevoerd op verschrikkelijke oneerbare wijze en daarboven woonden dan de De leiders in royale vertrekken natuurlijk.
En ja, die slavenmeisjes werden natuurlijk daarboven verkracht. En als ze dan zwanger raakten, dan was ze eigenlijk dan weer goed voor hun, want dan werden ze weer beter behandeld als ze zwanger waren van een van de Europese leiders daar.
Want dan was dat kind zeg maar een half bloed en dat had dan weer een bepaalde Een voordeel voor hun, maar natuurlijk vreselijk allemaal. Ik vond het interessant en boeiend om toch even een stuk van de geschiedenis te zien.
Wat natuurlijk een enorme, enorme duistere bladzijde is.
Dan moeten we wel onthouden dat door de hele geschiedenis heen de mens gewoon vreedaardig en vreselijk is. Als je denkt aan het Romeinse Rijk, Babylonische Rijk, is het door de tijd heen allemaal van die... Ja, je zou willen zeggen pieken van vreselijke dingen, maar eigenlijk zijn het natuurlijk dalen van duisternis.
hoe men over mensen gruwelijke dingen heeft gedaan en geheerst.
Maar het raakte mij zo toen ik daar zo dat allemaal hoorde en hoe dat systeem was bedacht om het dan zo en zo en zo te doen, om maar zoveel mogelijk te kunnen afvoeren.
Toen dacht ik ja dit is echt duivels, maar het is ook echt hoe de duivel nog steeds werkt natuurlijk. Slavernij is er nog steeds in de wereld, maar geestelijke slavernij. De mens is, zegt de Bijbel, een slaaf van de zonde. En toen ik zo die beelden zag en hoe ze dat vertelden, wat er allemaal gebeurde, toen dacht ik, maar dit gebeurt nu.
de mens die in de wereld leeft zonder God, die heeft het niet eens door. Hoe ze eigenlijk verhandeld worden en afgevoerd worden en hoe ze straks door die deur gaan van geen terug meer, de deur van de dood.
En als ze niet Christus Jezus hebben aangenomen en behaalden zijn, dan gaan ze door die deur heen naar een eeuwige verdoemenis, een eeuwige duisternis, wat de Bijbel zegt, waar je nooit meer van terug kan komen.
Dat werd zo, door wat ik daar zag van de mens, werd het me zo duidelijk hoe de Bijbel dat laat zien, hoe de duivel het doet. Ik weet niet of jullie ook dat hebben ervaren, maar voor mij was het zo'n aansporing om het eeuwigheden te gaan prediken over de wereld. Omdat mensen echt in slavernij leven van de zonde en van duisternis. Ik weet niet of jullie... Wat jullie daarbij ervoeren, misschien hebben jullie het anders ervaren.
[00:14:47] Speaker B: Nee, ik vond het heel heftig.
Het heeft een diepe indruk op me gemaakt.
Ik was zo dankbaar dat ik mocht leven met de Heer in deze tijd. En dat wij mogen komen met een boodschap die zo belangrijk is. Dat God van je houdt. Dat de redding beschikbaar is door Jezus. En dat we daaraan mogen bijdragen.
Dat is wat mij ook echt is bijgebleven en het was heel indrukwekkend om het te zien. Ik dacht eerst schilderij, kunstenaar, dat zit in de gedachten achter. Maar als je het dan ziet en dan kom je weer op het punt dat je denkt, nou wat ben ik dankbaar.
Dat we goede boodschap mogen brengen. De goede boodschap mogen brengen en dat moeten we doen.
[00:15:32] Speaker A: Ja, ja. Jij nog meer graag?
[00:15:35] Speaker C: Ja, het doet me altijd wel wat als je naar die verschillende landen gaat. Dan altijd zie je dat er een hele historie is natuurlijk in dat land.
Ik denk dat ik het heel graag wil vergeten. Alleen dat het goed is om het te onthouden. Maar het draait voor ons uiteindelijk om de boodschap wat je zegt. Dus ik ben blij dat wij dat kunnen doen. En dat we een beetje hoop kunnen geven en de blijdschap die het evangelie geeft. En dat we dat dan achter ons, ja.
[00:16:02] Speaker A: Ja, ik heb de heren, doe ik elke dag eigenlijk, maar daar nog meer gedank voor mijn redding en mijn bevrijding uit de slavernij van Satan, omdat je komt er zelf niet onderuit. Want dat zag je daar ook. Je kan wel denken, waarom hebben jullie er niks aan gedaan? Maar je kan er zelf niet onderuitkomen. Iemand moet je bevrijden. En dan ben ik zo blij dat Jezus mij bevrijd heeft van de macht van duisternis.
Ik trouwens ervoer niet dat die mensen naar mij toe, naar ons toe schuim keken van iets van het verleden.
[00:16:38] Speaker B: En dat vind ik ook zo mooi en bijzonder. En dan kan je ook zien dat Jezus je echt vrij maakt. Want als Jezus je niet vrij maakt, dan zit je met allerlei bitterheid en allerlei dingen en dan kan je niet functioneren. Maar dat zag je in die mensen totaal niet. Je zag echt dat ze ons gewoon met dignity en grace gewoon alles uitlegden en ons meenamen. En dan kan je ook zien Dat vond ik ook wel heel mooi om te zien.
[00:17:02] Speaker A: Dat vond ik ook wel weer wel.
Dat was een van de onderdelen van de reis die mij wel weer aanraakte. Maar ik moest ook zo lachen, want ik had het programma gekregen, ik weet niet echt aan jullie, en dat stond op negen uur of zo.
En ik dacht dat is dan in de ochtend, maar het was allemaal wat later. Dat weet jij nog wel, geloof ik.
[00:17:22] Speaker C: Ja, dat sowieso vind ik geweldig aan die programma's, dat er is een begintijd van iets, maar dat betekent niet per se dat het dan ook echt daadwerkelijk gaat starten.
Dus ik werd, dat deed ik van die dienst dan, dat ik werd gehaald om te gaan spelen, om te gaan soundchecken eerst.
[00:17:37] Speaker A: Maar het was niet in de ochtend in ieder geval.
[00:17:39] Speaker C: Het was niet in de ochtend. Het was opeens... Ik dacht eerst dat het negen uur, dus toen werd het later. Toen dachten we misschien dan vier uur, vijf uur. Toen opeens kreeg ik een appje om acht uur of zo van je wordt om negen uur opgehaald voor de soundcheck. Het was in de avond dus. Het was in de avond en toen werd ik opgehaald om te gaan soundchecken. Nou, toen waren er al, vond ik, behoorlijk wat mensen.
Maar die bleven gewoon zitten kijken hoe ik ging soundchecken. Dus dat was dan ook wel apart. En dan werd ik weer teruggebracht. En wij werden nog later gebracht, want het werd uiteindelijk niet een avonddienst, maar een nachtdienst.
[00:18:13] Speaker A: Ja, het was een all-nighter. Het was eigenlijk... Begon het pas om een uur of tien, elf. En het duurde tot de volgende ochtend, ik geloof een uur of zeven of acht.
En dus hoe laat uiteindelijk heb jij je setlist gedaan?
Want je had een uur... Ja, dat
[00:18:30] Speaker C: sowieso is zo grappig aan die diensten ook. Als je op een nieuwe plek komt, dan... Ze kennen jou nog niet, dus ze weten niet wat ze van je kunnen verwachten.
Dus ik weet die eerste dienst, dat we meteen vanuit de airport doorgingen. Toen zei hij, ja, Miga, kom even hier. Toen dacht ik, oh, moest je even je kort begroeten? Nou, dat zijn we wel gewend. Toen was het zing iets.
Gewoon zo, zingen in de stilte. Ga maar, ga maar.
Geen instrumenten beschikbaar, niet je laptop iets ofzo. Je kon niks doen. Het was gewoon, ga maar zingen.
Dus toen kon ik gewoon een koortje zingen.
Dus ja, ik begon gewoon maar met zingen. Maar er zat wel iemand achter de piano daar en die dacht, ja, ik ga meteen meespelen.
Dus dat was ook... Zoeken naar de keer. En ik denk, ach, stop maar gewoon, stop maar gewoon. Uiteindelijk denk ik, dat is de één. Ja, blijf maar gewoon op de één hangen en dan... Maar dus daar begon het. Maar ja, dan krijg je te horen, de volgende dienst mag je... Wat was het? Een half uurtje of zo doen? Oh, nou, dan doen we nog meer liederen.
En toen na dat half uurtje was het, nou, de volgende dienst doe je een uur.
En dus dat was die nachtdienst dus, dat we daar gingen. Ik denk dat ik rond twaalf of zo was.
[00:19:32] Speaker A: Ja?
[00:19:33] Speaker C: En dat dan een uur laat of zo en dan... Daarna mocht u pas spreken, dus dat duurde ook nog veel langer.
[00:19:38] Speaker A: Ja, ik vond het wel... Je had je laptop en dingen.
En normaliter natuurlijk, je bent vaak geweest met de medband.
[00:19:46] Speaker C: Nou, ik miste de band heel erg.
[00:19:48] Speaker A: En zangers naast je. En nu stond je in je eentje met je laptop om het aan en uit te doen.
Ik vind dat je dat wel heel goed hebt gedaan hoor, complimenten.
[00:19:58] Speaker B: Ja, was geweldig.
[00:19:59] Speaker A: Doe m'n best. En de mensen gingen mee en het was natuurlijk niet hun taal, want ze spreken allemaal Frans of hun eigen talen.
Jij deed het in het Engels, maar je deed ook dat lied van MEP, wat zo bekend is, To the left, to the right, en dan moet iedereen handen geven en dansen, naar links en naar rechts. En ze deden allemaal mee, dat was...
[00:20:22] Speaker C: Het is altijd weer even kijken of het gaat lukken, of ze het willen of niet. Maar ze deden allemaal mee.
[00:20:27] Speaker A: Maar je moet daar wel staan en dan... Ja, tuurlijk. Het gaat doen natuurlijk.
[00:20:31] Speaker C: Ja, maar dat ben ik al van jongs af aan geleerd door jullie. Dus uiteindelijk, dat is waar. Dat heb ik voor mij persoonlijk, voor deze reis was het wel weer.
We hebben heel lang, hebben heel veel reizen gedaan met de band. Na corona werd het ook gestopt, dus we konden niet meer zoveel doen. En eigenlijk doe ik nu maar één reis per jaar eigenlijk.
Maar op die reis had ik wel weer het gevoel, het ging weer prikkelen van, je bent er wel voor gemaakt, dan moet je niet meer gaan doen.
[00:20:58] Speaker A: Nou, het is niet zo simpel en eenvoudig. om in een ander land, andere cultuur, andere muziekstijl, andere taal, om dan daar te gaan staan en de mensen mee te krijgen. En dan zie je dat aan de andere kant muziek dus toch weer universele taal is.
En dat ze allemaal zo meegenomen werden en toen ging je van die natuurlijk die Je ging in aanbiddingslieden, daar was zo'n heerlijke tegenwoordigheid van de heer.
Ik mocht direct daarna preken, dus ik ging om een uur of 1 in de ochtend spreken. Tot een uur of twee denk ik.
En ja, dat merkte je wel, dat de mensen klaar waren daarvoor. Dus dat is wel belangrijk altijd in zo'n dienst natuurlijk.
[00:21:47] Speaker C: Wat ik wel ook heel mooi vind daaraan, is dat het was een nachtdienst. En ik ben meerdere nachtdiensten in de wereld heb ik meegemaakt. De laatste kon ik ook meteen in Kenia. Maar meestal is het zo dat er best wel om de zoveel uur of om de zoveel tijd gaan er dan mensen weg. Maar wat ik gewoon voor het eerst zag, was gewoon iedereen van de hele kerk van Oud en Jong bleef daar gewoon de hele nacht die dienst mee maken.
Ik merkte dat ook wel in de ochtend. De volgende ochtend toen wij met ze naar hun... Wat was het?
[00:22:13] Speaker D: Ja, wij gingen weg.
[00:22:14] Speaker C: Ja, wij gingen weg. En toen was het... Ja, ze waren wel moe in de bus.
Ze waren wel echt moe, want ze zeiden ja, we zijn allemaal gebleven tot het einde.
Maar ja, dat heeft toch wel iets dat je daar dan de hele nacht met iedereen doet.
[00:22:27] Speaker A: En ik vond, ik weet niet hoe ze in Nederland zijn als ik om één uur ga preken, maar ze waren wel helemaal in de preek.
[00:22:33] Speaker C: Natuurlijk, ja.
[00:22:33] Speaker A: En qua dat was het geen probleem.
Dat was een mooie nacht eigenlijk, een mooie nacht. Dan hoefden wij niet tot zeven uur te blijven. Ik geloof dat wij tot een uur of drie zijn verbleven.
En dat was voor ons natuurlijk fijn. Maar ik kan me ook zo herinneren, die andere dienst was denk ik ook op zondag dan. Dat er ook zo die man deed uitnodigingen en die liet jullie ook bidden voor de ziekte.
[00:22:57] Speaker B: Dat was ook wel een ervaring. Vertel het maar even.
Ik zat daar en hij ging bidden en we gingen bidden en zo en hij riep ook een paar mensen kwamen naar voren ook voor gebed en toen zat ik nog daar en toen zat ik te bidden. Ik zeg, heer, u gaat een wonder doen. Als die gaat bidden voor die vrouw en voor die mensen dan gaat u een wonder doen.
En toen zei hij, Ophelia, I need you.
Kom maar bidden. Toen dacht ik, oh, maar ik dacht dat hij zou gaan bidden. Maar goed, ik moest gaan bidden. Maar goed, ik heb gebeden en we hebben Gebeden voor een vrouw, ook die één oog deed het niet.
Ze was blind aan één oog en daar hebben we voor gebeden. En God heeft dat wonder gedaan, dus dat was wel heel bijzonder ook. En jij mocht ook bidden.
[00:23:46] Speaker C: Ik had net die uren gedaan, dus ik moest zo graag... Ik wilde zo graag naar de toilet, maar dat kon elke keer niet. Toen kon ik net naar de toilet en toen werd ik net geroepen van kom maar weer terug, want nu moet jij bidden.
Dus toen zei hij, ik voel dat jij je voor deze persoon moet bidden.
Wat ik mooi vond aan die jongen was, hij was niet eens christelijk. Hij was een moslim. Hij zei het ook. Toen zei hij, maar je moet wel geloven in Jezus. Geloof je dan in Jezus?
Ja, ik heb net gezien van die vrouw, dus ik geloof wel dat Jezus mij kan genezen. En toen mocht ik dan voor hem bidden.
En ja, ik weet niet, u bent het misschien vaker gewend om zulke gebeden te doen, maar ik wist echt eerst, dacht ik, heer, wat gaan we doen?
Dus het enige wat ik zei is, heer, ik weet dat u het kan doen, dus heer, doe het wonder maar. En ja, hij zei wel dat hij daarna kon zien.
[00:24:35] Speaker A: Ja, kijk, het is niet iedereen gegeven om dat te doen.
Maar soms op zulke momenten, op zo'n reis, dan mag je wel eens een keer of word je wel eens geroepen om iets te doen wat eigenlijk zo buiten je eigen comfortzone of eigen plek is waar je normaliter natuurlijk mag staan of mag bedienen.
Zo hebben we dat allemaal wel meegemaakt. Ik vond het wel fijn dat hij zo die gelegenheid gaf om ook anderen iets te laten meemaken, om eens in geloof uit te stappen. Ik denk dat dat wel een goede ervaring is.
Je bent ook pastor, Orfeo.
Wij blijven natuurlijk vaak dan toch, je preekt, je doet een algemeen gebed en dan blijf je natuurlijk verder een beetje op afstand ervan. Nou ja, dat moet dan maar.
daar gebeuren als God het wil doen of niet wil doen.
Maar nu moest je toch ineens daar heel specifiek voor een vrouw die daar stond, met een blind oog, dat gebed doen. En de hele zaal kijkt naar je, het is niet terwijl iedereen zelf aan het bidden is.
Maar ja, op die campagnes en die zendingsreizen Je moet echt geleid worden door Gods geest, maar het was voor jullie toch wel even iets om je te prikkelen, om iets te doen. Ik denk dat dat ook een goede ervaring is.
Ik moest ook lachen.
Dat zijn we in Nederland niet zo gewend. In Nederland wil iedereen hetzelfde, iedereen gelijk. Maar natuurlijk, daar wordt de man van God wel geëerd.
Dus op het podium, daar staan twee stoelen. Nou, dat zijn meer tronen, geloof ik.
En dan staan de stoelen naast. Die zijn nog steeds... Anders dan de rest, maar minder dan de hoofdstoelen. En dan gaat dat zo verder naar verschillende stoelen zo. Ja, ik natuurlijk als de hoofdspreker mocht zitten op een van die bijna tronen.
En Orfeo dan als pastor mocht naast mij zitten op nog steeds, maar wel een mindere, maar toch nog steeds een andere stoel.
Zo tijdens de dienst zat ik even met Orfeo te praten. Kun je dat herinneren?
[00:26:48] Speaker B: Ja, ja, ja.
Nou, die stoel. Sommigen kunnen niet tegen die stoel. Als ze op zo'n stoel gaan zitten, dan gaat het helemaal in hun hoofd zitten. In Nederland zijn we dat niet zo gewend. Maar goed, daar hadden we het over toen we daar zaten.
En ik vond dat wel toch wel goed ook en mooi, want ik deed me ook even terugdenken aan Pakistan, waar ik toen op een reis even ben meegewezen. En toen we daar kwamen, toen zag ik ook massa's mensen en posters van u en al dat soort beelden en zo. Ik dacht, dit zijn Justin Bieber praktijken, om het maar even zo te zeggen. Zo groot.
Maar dat heb ik wel gewaardeerd aan u, maar ook aan Broeder David. Dat wat het podium ook is, zijn jullie toch normaal gebleven eigenlijk.
[00:27:39] Speaker A: Dat doen we wel ons best, dat heeft papa ons goed geleerd.
[00:27:42] Speaker B: Ja, maar dat is wel heel inspirerend eigenlijk, want ik heb u gezien dan voor duizend mensen, maar ik heb u ook gezien voor vijftig mensen, of voor twintig mensen, of voor twaalf mensen.
En dezelfde hart, liefde, passie komt eruit. En ik denk dat dat ook wel heel erg belangrijk is.
Dat is wat mij even omhoog kwam toen we het even hadden over die stoel.
[00:28:03] Speaker A: Ja, nou ik vond het een belangrijk moment. En vooral ook toen jullie daarna werden gevraagd dat jullie mochten bidden en dat de heren dat wonderdeen.
Omdat helaas, Gerrit jij weet het ook, helaas kunnen veel mensen het niet aan dat God door hun heen werkt of dat ze geëerd worden.
Want natuurlijk zoals in Nederland het te weinig is, het eren van godsdienstknecht, want ik vind gewoon in Nederland is dat in principe te weinig. Dan vinden men niet denken dat je wat bent. Terwijl eigenlijk de man van God, dat is toch een probleem in Nederland.
Dat ze de herder, de voorganger niet de plaats geven in hun leven die die eigenlijk hoort te hebben en eren.
Niet overal en niet bij iedereen, maar in general.
Maar daar in Afrika gebeurt er natuurlijk weer helemaal de andere kant. Dan word je op zo'n troon neergezet. En ik kan me nog heel goed erin dat ik zei, ja de meesten kunnen die stoel al niet aan. Die komen hier, mogen op z'n stoel zitten en ineens hoep, dan slaat er wat om.
Maar helemaal als je dan gaat bidden en God doet wonderen, dan helaas, dan kan God ze niet meer gebruiken. Omdat, ja papa zei het al, sterk zijn de benen die de wilde kunnen verdragen. En Gods heerlijkheid als die komt, ja weinig benen kunnen dat dragen.
Omdat dan ineens denken ze dat zij het zijn en daar hadden wij zo dat gesprek over.
Dat zijn belangrijke dingen die je ook leert op zo'n reis natuurlijk.
Het was een geweldige reis, wat hebben we nog meer zo te vertellen?
[00:29:32] Speaker C: Ik vond alleen maar wel ook heel mooi dat die broeder, dat is Patrick toch?
Wat hij dan nog tussendoor zei was dat het is natuurlijk onrustig in zijn land, want hij kwam wel uit die voorkust. Maar dat hij zo had uitgezien naar de reis en naar onze groep... ...dat hij wel gewoon besloot om te komen en het te regelen en te doen. Maar dat zijn kinderen zelf tegen hem zeiden van... ...pap, het is hier oorlog.
U moet eigenlijk blijven hier bij ons. U moet ons helpen en beschermen. Maar dat hij zei, nee, God heeft ons gehoopt om dit nu te gaan doen... ...en dat hij zo geloof had in wat we gingen doen in Senegal... ...dat hij dus toch daarvoor koos. Dat vind ik toch iets moois.
[00:30:09] Speaker A: We kennen hem via broeder Tambele Koki uit Congo.
Maar dezelfde hartsgesteldheid, dezelfde geest zit in hem. En profeet Eli, dat is ook een geweldige man.
Daar heb je het al natuurlijk, profeet, apostel, dat zijn namen die in Nederland...
[00:30:27] Speaker B: Maar hoe ze met elkaar omgaan? en met ons omgaan, dat is echt met liefde en met gewoon goed, echt goed.
[00:30:35] Speaker A: Ja, en hun gemeenteleden ook.
Ze zijn zo goed geweest voor de groep. Ja, zeker.
[00:30:40] Speaker D: Ik denk ook dat, ja, je verwacht eigenlijk, je weet niet wat je moet verwachten, maar als je dan hun ziet, hoe ze voor de groep zorgen en hoe ze ons hebben geholpen in al die dingen en ook laten zien dat ze heel blij waren dat wij kwamen.
En ja, dat was echt heel bijzonder. Het raakte ons wel.
[00:30:56] Speaker A: Jij bent al op heel wat reizen geweest Gerard.
[00:30:58] Speaker D: Ja, maar toch, deze reis in Afrika was voor mij ook weer een nieuwe ervaring om te zien in hun land, om daar die ervaring mee te maken, hoe hun het beleven en hun cultuur en hoe ze daarin staan, ter midden van de moslims. Want wij waren natuurlijk ook buiten, de diensten waren buiten in zo'n open terrein. En om hem heen, ja, daar zitten natuurlijk allemaal woonflats met toch moslims en allerlei achtergronden. Ja, je weet niet precies hoe die dreiging kan zijn, maar hun hebben gewoon die rust en die vrede om het daar te houden. En het was toch een bijzondere ervaring. Ja, voor mij ook dat. Om dat mee te maken.
[00:31:30] Speaker A: Nou, mooi. Ik denk dat de groep heeft genoten. Wij hebben genoten.
Maar ook van hen heb ik verschillende berichten teruggekregen. Hoe zij hebben genoten en hoe dankbaar ze zijn.
En nou, ik ga dit jaar dan toch nog naar Ivorcust. Dat heb ik beloofd. Helaas kan ik geen groep meenemen.
Gelukkig is het rustig gebleven en is er geen burgeroorlog uitgebroken waar ze even bang voor waren. Maar ik ga dit jaar terug om daar dan toch nog die diensten te hebben, want de mensen verwachten dat wel. Bedankt voor het meegaan. Fantastisch bedankt voor het zitten hier en praten met ons erover.
En natuurlijk alle kijkers heel erg bedankt. dat jullie altijd bidden voor deze zendingsreizen van de John Maas van Wereldzending. En ook altijd ervoor geven.
En we hebben maar een fractie verteld van wat er gebeurd is. We hebben ook wat meer verteld over wat wij hebben mogen meemaken daar. Maar vergeet niet wat we daar hebben mogen zaaien. En dat is mede natuurlijk door u en door jou. En daar heb jij dan ook weer deel aan. Zo blijf zaaien in de John Maas van Wereldzending. Want zo mogen we de wereld bereiken. met die geweldige boodschap dat Jezus nog steeds dezelfde is. God bless you!
